Da way (KeitaXRyuichi) Chapter II
by Jaruchan VioletaZ
Story : ~Tokyo Japan 2001~ 03.14.01 Forever Memories 1st Single
Nani hitotsu shite yarenakute ไม่ได้ทำอะไรให้เลย
Wa ga mama mo kikenakute ตามใจเธออะไรก็ไม่ได้
Itsumo komarasete bakari de มีแต่จะทำให้เธอต้องลำบาก
Surechigai mo taenakute เรื่องบาดหมางก็มีไม่ขาด
Furikaereba soko ni atta futari dake no rekishi wa หันกลับไปที่นั่นคือประวัติศาสตร์ของสองเรา
Iro aseru koto mo nai mama eien o ikiru yo ที่จะอยู่ชั่วนิรันดร์โดยมิมีวันจืดจาง สำเนียงเสียงเล็กๆ เสียงของเด็กหนุ่มที่ยังไม่แตกดี สอดคล้องกับทวญทำนองง่ายๆ ไม่หรูหราจนดูแก่กว่าวัย เด็กหนุ่ม เรียง 3 โชว์เปิดงานใหญ่ครั้งแรกในชีวิต วันที่ชีวิตได้เริ่มต้นบนถนนสายดนตรี ซิงเกิ้ลแรก ซิงเกิ้ลเดบิววววว อ๊าาาในใจเต้นรั่วเป็นกลองชุดเวลาวงร็อกเค้าเล่นเลยแหละ ตื่นเต้นเป็นบ้าใครจะไปรู้ว่าในที่สุดพวกผมก็มีวันนี้หลังจากเหนื่อแสนเหนื่อ วันนี้สต๊าฟฟมาเร่งขุดพวกผมตังกะบนเตียงง ทั้งลากทั้งดึงแต่ขอโทดดผมไม่ได้นอนนนตื่นเต้นจนนอนไม่หลับนั้นแหละฮะ แล้วอยู่ดีๆประมาณ ตี 3กว่าก็ล้นตึงลงไปนอนจนพี่สต๊าฟต้องงัดนั้นแหละ วันนี้ผู้คนมาหนาแน่นได้ราวๆ 7000กว่าได้อ่ะป่าววเนี่ยยเอ้ะไม่ถึงมั่งฮะ แต่... ผมหรือยังว่าวันนี้เรามาทำมั้ยยยย แหะๆ มาเปิด Single แรกในชีวิตคับบ Forever Memories เพลงแรกที่ผมเห็นเจ้าเคย์แอบย้องลงมานั่งเปิดวิทยุฟังทุกคืน ร้องทุกวัน ถึงจะไม่ได้ฟังดูดีอาไรมากมาย แต่เอาว่ะมานร้องนำนี่หนา ถึงจะไม่เพราะเท่าเสียงลุงเคน Da Pump ก็เถอะแต่มันก็มีแววว่าจะดีนี่หน่าา พวกเรามานก็ยังเป็นแค่เด็กกำลังจะโต ร่างกายยังต้องมีการพันฒนาอีกเยอะ คนดีกรี้ดกร้าดดกันเป็นว่าเล่น ยิ่งเวลาเราโชว์ เต้นเฉยๆนะฮะยิ่งกรี้ดกันบ้านแต่อยากให้คุณพ่อคุณแม่พวกเทอมาเห็นจริงๆ ว่าท่านจะคิดยังไงกะลูกๆของท่าน "ขอบคุณมากคับอย่าลืมติดตามผมงานพวกเราต่อไปนะฮะ"
"ขอบคุณคับวันนี้สนุกจริงๆ ติดตามพวกเรานะคับ"
"ขอบคุณคับทุกๆ เสียงเชียร์พวกเราจะพยายามต่อไป อย่าลืมนะฮะ W-inds." กล่าวจบปิดงานของวันนี้เหนื่อยสายตัวทบขาด ทั้งเหนื่อทั้งดีใจ ที่ได้รับการตอบรับขนาดนี้ ผมจะพยายามต่อไปฮะ

"โว้ยยยไม่ไหวแล้วววชั้นขออาบก่อนน" ผมวิ่งขึ้นชั้นบนทันที่ ใครดีใครได้ เสียงเจ้าเคย์ไล้มาด้านหลัง "ชั้นก่อนสิริวมะวานนายอาบก่อนแล้วนะ" เช่นกันมานวิ่งมาเบียดๆดันหน้าห้องน้ำ ใครจะได้ยังไงผมก็จะอาบ จะแช่แกล้งมานสักชม.เลยค่อยดูเถอะ แต่... อีกแล้วววมานใจเอวบางๆ บางโค+ต+รๆนั้นแหละดันผมล้มลง ทั้งทีผมก็ออกจาอวบกว้างตังเยอะแต่คนมันไม่ได้ตั้งตัวนี่หน่าว่าจะใช่ไม้นี้ มานรีบดันตัวเข้าห้องน้ำ แลบลิ้นให้ผมทีก่อนที่จะเข้าไปปิดล็อกสะเรียบร้อยยย อ๊าาเสร็จมาอีกแล้ว เลยต้องเดินอ่อยๆลงมาด้านล่าง ก็เห็นคุณพี่เด็กหิมะ เดินเข้าห้องน้ำชั้นล่างไปแล้ว ก็ไม่เข้าใจนะฮะด้านล่างก็มีทำไมต้องแบบสังขารไปแย้งกันด้านบน พี่เฮเทอเลยได้กำไรไป
"ริวอุ่นข้าวเย็นด้วยสิ ชั้นว่าแล้วว่านายต้องไม่ทันเคย์มัน"
"เออๆ รู้แล้วหน่าชิๆ ยังดียังไงวันนี้ก็ได้กินฝีมือชั้นรอดตายไปมื้อชิ" ผมเดินดุ่ยๆเข้าครัว หยิบกล่องอาหารในตู้ ออกมาใส่เวป ยังดีจริงๆแหละคับใครจะอยากกินฝีมือเข้าพวกนั้นได้ตายไม่รู้ตัว ไม่เคยช่วยมะม๊าทำการเลยเหรอไงหน่าา มานถึงได้รสชาติไม่เป็นสัปรสแบบนั้นให้ตายเถอะ ติ้ด~ ติ้ด~ เอาออกมาใส่จานนแค่เนี่ยย แล้วผมก็ยกออกจาครัว พอออกมาเข้าเคย์มานก็อาบเสร็จพอดี
"มีอาไรอีกมั้ยเดี่ยวยกให้ นายไปอาบน้ำเถอะ"
"อืมม" ผมเดินขึ้นไปอาบ ปล่อยให้เจ้าเคย์มานยกของมันไป สุขล่ะทีเนี่ย จะแช่สักชั่วโมงเลยค่อยดูเถอะ แต่แล้วพอย่อนก้นลงอ่างท้องน้อยๆก็ดันร้องออกมาสะงั้น หิวง่ะ เลยอาบไปแค่ครึ่งชั่วโมงก็ลงมา ปรกติเนี่ยยต้อง ชั่วโมงอัพนะคับแบบผมเนี่ยย ลงมาก็เห็นมานนั่งกันรออยู่แล้ว ก็ไม่ใช่ว่าไม่ให้กินก่อนหรอกนะ แต่บังเอินว่ามารยาทกานจัด
"นึกว่าตายคาอ่างไปแล้วสะอีกนะ"
"อาไรกันจากินก็กินกันไปก่อนสิ คนจะแช่นานๆจะได้หายเหนื่อ" ผมย่อนก้นลงนั่งจัดอุปกรณ์เตรียมจ้วง แล้วเราก็เริ่มกิน กินไปคุยไปแบบนี้แหละฮะเด็กผู้ชาย มารยาทไม่จำเป็น พอใครกินเสร็จก่อนก็แยกไปล้างจานแล้วจะทำอาไรก็ทำ ส่วนคนที่ช้าสุดก็เก็บจานนั้นคือกฎของเราฮะ พวกเราใช่ชีวิตอยู่ด้วยกันจนชินแล้วแหละฮะ เพราะทุกวันก็ผมเนี่ยยแหละคนสุดท้าย แต่ชั่งมันเถอะ เจ้าเรียวพอกินเสร็จก็เก็บไปล้างขึ้นห้องไปนอนทันที คงเหนื่อยนั้นแหละ แต่ไอ้คนที่ผมไม่คิดว่ามันจะมีแรงนี่สิ ทั้งร้อง ทั้งเต้น...
"ริววเดี่ยวสิจานอนแล้วเหรอ"
"เออ อาไรอีกล่ะ" เตรียมจะจ้ำอ้าวขึ้นห้องบอกแล้วไงครับ มู๋น้อยจานอน มู๋น้อยจานอน(ชิๆมู๋ๆแล้วแกหลงมั้ยล่ะมู๋ตัวนี่น่ะ)
"มาอยู่เป็นเพื่อนก่อนสินะ หน่าาๆยังไม่ง่วงเลยอ่ะ"
"นายไม่ง่วงมานเรื่องของนายแต่ ชั้น-ง่วง-โว้ยยย"
"นะหน่าาไม่เอาน่ะนะมาเล่นเกมส์เป็นเพื่อนกันก่อนสิ หรือนายไม่กล้ากลัวแพ้ชั้นอีกใช่มั้ยล่ะ"
"เห" พูดแบบนี้มานจาหาเรื่องกันก่อนนอนเหรอไง ให้ตายเถอะเจ้าหน้าสวยนี่นิ่ "โธ่เอ่ยเอาสิ~ อย่าคิดว่าริวอิจิคนนี่จะกลัว ไม่มีในสมองโว้ยย เอาสิใครแพ้ พรุ่งนี้เป็นคนใช้หนึ่งวันเอามั้ยล่ะ"
"พูดแบบนี้ก็โอเคใช่มั้ยริว ดีนายเสร็จแน่"
"หน่อยยย" ผมตรงวิ่งลงไปเปิดจอTV เปิดเครื่องPSทันที(ตอนนั้นคงยังไม่มีPS2...มั่งน่ะ) เจ้าเคย์ก็เตรียมแผ่นเรียบร้อย เปิดเครื่องแล้วก็เริ่มดวนเกมส์กันเมื่อเครื่องพร้อม
"นายเสร็จแน่ ย็ากกกส์"
"แน่ใจเหรอ อ๊ากกก"
"อึบบ อ๊าาา"
"ย๊ากกส์ เย้ๆๆๆ"
"อ๊าาาาาาาาา "
"เฮ้อออ ".................................... จนกระทั่งนาฬิกา รูปหมาแขวนหนังตีบอกเวลาได้เทียงคือนกว่าๆ เลี้ยวมองดูเจ้าแสบสองคนที่นั่งเล่นเกมส์กันตั้งแต่หัวค่ำ แต่ตอนนี้น่ะเหรออ.... พี่ใหญ่ของวง ร่างบางๆแบบหุ่นนักเต้น เจ้าของร่างทอดสายตามองไปที่หน้าจอทีวี ที่ไฟยังเปิดอยู่ ภาพในจอยังคงดำเนินไปตามฉาก แต่เจ้าแสบสองตัวนี่สิ สลบคาหน้าจอในมือถือจอย เจ้ามู๋น้อยล้มหลับไปกับพื้น ส่วนอีกคนหน้าสวยก็หลับทับ กระตุ้นต่อมฮาของพี่ใหญ่มิใช่น้อย เจ้าเดินเข้าห้องครัวไปเพื่อ ทำภารกิจตอนแรกก่อน เปิดตู้เย็นเปิดน้ำเทใส่แก้ว ดื่มอักๆ แล้วเดินขึ้นด้านบน พร้อมกับลงมาแบบลากผ้านวมผืนโตลงด้วยลากๆแล้วก็ห่มให้เจ้าแสบทั้งสองผิดจอทีวี เปิดเครื่องเกมส์เดินสลืมสลือขึ้นไปบนห้องนอนตัวเองต่อ

หลังจากนั้นพวกผมก็เริ่มมีการออกทั่วตามรายการต่างๆ เพื่อเปิดตัว แล้วก็เริ่มกักตัวกันอีก เพื่อซ้อมเต้นและเตรียมซิงเกิ้ลต่อไปแต่รู้อาไรมั้ยฮะ เมื่อสองสามวันก่อหน้านี้เจ้าเคย์ตัวแสบมันช่วยผมไปเดินเล่นแถวฮาราจุกุ ไอ้ผมก็บ้านนอกคับเกิดมาไม่เคยไปเดินฮาราจุรุเลยยอมไปกะมัน ที่ไหนได้คนเยอะชิบเลยคับ แถมเดินไปเดินมาเดี่ยวก็มีเด็กสาวรุ่นๆ เข้ามาถามเออ... 'ใช่วินส์เหรอป่าวค่ะ' ไม่ก็วิ่งหรี่เข้ามาจนผมสองคนต้องรีบวิ่งหนี แต่ไอ้ทีผมลำบากใจน่ะไม่ใช่เรื่องนี้หรอกฮะ เพราะเรื่องแบบนี้ยังก็ต้องทำใจยอมรับอยู่แล้ว... แต่ที่ผมจะว่าก็คือ...เจ้าเคย์น่ะสิดันชวนผมไปเจาะหู ไอผมก็ไม่ได้เจาะอาไรมากมายแค่รูเดี่ยวด้านซ้าย แต่เจ้าเคย์น่ะสิมันดันทรวงประเบิดสะ ข้างเดียวไม่พอมันเอาสะสอง แถมยังเจาะเพิ่มข้างซ้ายอีกข้างปาไปได้ 2 รูแนะ เหอๆแล้วยังไงน่ะเหรอก็โดนสวดยาวเลยสิฮะ
"เข้าใจแล้วใช่มั้ย เคย์ตะคุง ริวอิจิคุง"
"คร้าบบบบบ" ผมสองคนประสานเสียงทำหน้าเจียมๆ ส่วนพี่เฮน่ะเหรอ นั่งมองยิ้มน้อยยิ้มใหญ่สะใจนักหรือไง ใช่สิชวนแล้วพี่แกไม่ยอมเจาะบอกว่า ไม่ชอบมานสกปรก ขี้เกียจรักษา หรือไม่กล้ากันแน่ฟร่ะชิๆ "อืมม งั้นพวกเทอไปหาสไตท์ลิสได้แล้วเค้ารอนานแล้วโน้นเห็นมั้ย เรียวเฮคุงเค้าsetผมใหม่แล้ว จัดการให้หน่อยนะคับมินะจัง" ผู้จัดการพูดไปทางสไตท์ลิสสาวสวย เจ้าเคย์เดินนำไปนั่งที่หน้ากระจก แล้วก็เดินตามเหลียวไปมองผลงานเจ้แกบนหัวเรียวก่อน ผมที่ดัดเป็นเส้นยึกยักๆเล็กๆจนมันทำให้หัวฟู กลายเป็นทรงกะลาก็ไม่ใช่เห็ดก็ไม่เชิงมันถูกซอยเล็กๆจนไล้ระดับลงไป สีเข้มขึ้นมานิดหน่อย แบบนี่ก็แสดงว่าฝีมือป้าแกก็ใช่ได้สิเนี่ยย ก่อนหน้านี้พวกผมเองก็ถูกจับไปจักการกะหัวแล้วรอบหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ทำอาไรมาก ผมแค่ยืดไอ้เส้นหนวดปลาหมึกบนหัวให้มันเป็นปรกติ จนพอยืดออกมามานก็ยาวสะไล้บ่า ตอนนี้พี่ๆผู้ช่วยป้ามินะจังของคุณผู้จัดการก็มาไล้ๆเร็มผมอยู่ ส่วนเจ้าเคย์ผมแวบไปดูนิดๆ กลิ่นสี ฮาย้อมใหม่เหรอแหม่ผมยังไม่ได้โดนย้อมเลยสักครั้ง เจ้าเรียวก็ย้อมเจ้าเคย์ผมผมอะ อ๊าาาาาโธ่หัวปลาหมึกที่ผมอุษาเลี้ยงมา ตอนนี้จากยืดมานก็ตัดซอยออกด้านหน้าไปแล้วว
"มินะจังค่ะ แค่นี่พอดีกว่ามั่ง"
"อืมมเอาแค่นั้นก็แล้วกันเห็นคุณผู้จัดการบอกให้คงยาวๆไว้ก่อนจะได้ยังดูไม่ออกว่าหญิงหรือชายย" ง่ะแบบนี้วงมานก็กลายเป็นวงก่ำกึ่งสิคับยิ่งเห็นคนบางคนแถวนี้เค้าหาว่าเป็นวงผู้หญิงล้วนที่แต่งตัวห้าวๆสะงั้น(5555+) ให้ตายเถอะคุณผู้จัดการเค้าคิดอาไรเนี่ยยย ผมเสร็จก็มองซ้ายมองขวาไปมองเจ้าเคย์ มานยังไม่เสร็จเลยอ่ะ .......................1 ....................2 .................3 ชม.ผ่านไปหลังจากที่ผมกะเรียวทั้งนั่งทั้งนอนรอ ก็ได้เห็น จาผมส้มๆซอยหน่อยๆ กลายเป็นผมสีน้ำตาลทองๆ ดัดดดดดคับดัดจนเป็นปลาหมึกเส้นใหญ่กว่าผมหน่อย เหอๆท่าหนุกแหละน่ะแบบนี้
"ไหนดูหน่อยสิ" ผู้จัดการเข้ามาก่อนผมกะเรียวเลยไม่ได้แซวอาไร แต่เปลี่ยนไปทันทีเลยแหะ จากใบหน้าคล้ายๆเด็กผู้หญิงนั้น เปลี่ยนเป็นแมนขึ้นเยอะคงเพราะมันถูกตัดสั้นลงและดัด แต่มันก็ยังคงความน่ารักเหมือนเด็กผูหญิงอยู่แหละฟร่ะ
"อืมม เรียวเฮคุงดูดีขึ้นเยอะ เคตะคุงก็ดีนะ อืมมมม ริวอิจิคุงงงผมยาวขนาดนั้นเลยเหรอดูๆไปก็น่ารักดีนะ เหมื่อนทอมบอยเลยน่ะเรา คิๆ" หาาาาา อาไรนะหาว่าผมเป็นทอมบอยยย ผมเนี่ยยยบอย100%นะคับ
"เอาดูทำหน้าเข้า ไปได้แล้วแหละทางนั้นเค้ารอนานแล้ว"
"เห... ไปไหนเหรอฮะ"
"อ๋อ ถ่ายแบบนะ"
"หือออ ถ่ายแบบบ"....
2BC...

ความไร้สาระบ้าบอของอิจารุค่ะ คือว่าอยากแต่งฟิกอยากปั่นฟิกแต่พอทำไปติดอยู่ที่เดียวแต่ฉากก นั้นไม่ได้มันติดแค่ตรงนั้นอ่ะจาอกแตกตายเป็นอะไรก็ไม่รู้ค่ะ ใครแนะนำได้บางอ่านการ์ตูนเกย์จาช่วยได้ไม๊เนี่ยย มันพอจะลงมือแล้วอ๊ากกส์เขิลลตายจริง-*- ใครแวะมาอ่านก็ขอเม้นด้วยนะค่ะ อยากรู้ว่าเรื่องนี้เป็นไง แล้วก็ใครที่เข้ามาอ่านๆแล้วงงก็ดูจากCategory เอานะค่ะไปแหละบายๆ XD

Da way (KeitaXRyuichi) Chapter I
by Jaruchan VioletaZ
Story : ~Tokyo Japan 2000~ Street Live
เส้นทางที่ผู้คนเดินผ่าน สัญจรไปมา โชคชะตาเล็กก็บังเกิดขึ้น เด็กหนุ่มสองคนก้าวเดินพร้อมๆกันขึ้นไปบนอาคารหลังใหญ่ ขึ้นลิฟตรงไปสู่เส้นทางแห่งการเปลี่ยนแปลง เปิดประตูเข้าไปก็พบกับผู้ใหญ่หน้าตาใจดีหรือน่ากลัวง่ะ..ยังไงเนี่ยยย โห่~ดีนะฮะที่มากะเรียวจังไม่งั้นได้เสี่ยวแล้วเสี่ยวอีกจนผมไม่ได้เป็นอันได้ขึ้นมาแน่ๆ วันนี้พวกผมจะได้พบกะเพื่อนร่วมวงอีกคนหนึ่ง เออ... ผมยังไม่ได้เล่าเลยนี่หน่าว่าผมเป็นใครมาทำอาไรให้คุณๆฟัง ผมชื่อ ริวอิจิฮะ โอกาตะ ริวอิจิ(สักวันมันต้องเปลี่ยนเป็นทาจิบานะ555+) ผมกะเรียวจัง ฮะ จิบะ เรียวเฮรุ่งพี่หนึ่งปีที่ฮอกไกโด เด็กซัปโปโรแบบผมสองคนมาทำอาไรไหนโตเกียวน่ะเหรอ ก็พวกเราเพ่งผ่านกานออดิชั่นผ่านมา เรียวจังน่ะตอนแรกลองไปร้องเพลงก่อนทั้งๆที่ตัวเองก็เรียนเต้นมา เหอๆผลก็ยังที่น่าจะรู้กัน แต่พอเราเปลี่ยนไปเป็นเต้นกลับผ่านเข้ารอบมาจนได้เนี่ยยแหละฮะ อยากรู้จังเลยฮะว่าเพื่อนร่วมวงอยากจะรู้ใจจะคาดแล้วฮะว่าหน้าตาเป็นไง พอเดินเข้าห้องเราสองคนพี่น้องต่างสายเลือดก็เดินไปนั่งหน้าโปรดิวเซอร์กะ เทรนเนอร์สองสามคน "มาเร็วดีจังนะ โอกาตะคุง จิบะคุง"
"ฮะก็อยากรู้นิ่ฮะว่า เพื่อนใหม่จะหน้าตาเป็นยังไง"
"ก็สินะเด็กๆก็แบบนี้"
ก็อก~ ก็อก~ เสียงเคาะประตูเบาๆ พร้อมกับประตูที่เปิดอ่าออกทีละน้อย อ๊าาาาจะได้เห็นแล้วฮะจะได้เห็นแล้ววว
"ขอโทดทีนะจ้ะเด็กๆ พอดีรถติดไปหน่อย" หญิงสาวอีกคนที่ท่าทางคงจะเป็นสต๊าฟหรือไม่ก็เทรนเนอร์อีกคนนะแหละฮะเดินเข้าพร้อมกับจูงเด็กส่วนสูงพอๆกะพวกผม แต่ยังไปเห็นหน้าเลยอ่ะป้าแกบัง แต่เห็นปอยผมแดงๆแหะแล้วป้าแกก็ค่อยๆผลัดให้เด็กคนนั้นออกมาจากด้านหลัง อ๊าาาาาาาาา สวยฉิบบบเอ้ะว่ามั้ยว่ามันไม่หน่าจะใช่คำอุทานของคนที่เห็นผู้ชายเพื่อนร่วมวงแต่นั้นผมก็อุทานไปแล้วในใจ เด็กอาไรเส้นผมสีแดงไหม้ สวยชมัดเรียวปากสีแดงสด แดงเด่นเสียกว่าเด็กหิมะข้างๆผมสะอีก ผมว่าตอนนี้ผมคงจ้องเข้าจนอายไปเลยแหละมั่ง แต่แล้ววสายตาก็ประสานกัน ง่ะกลับเป็นแววตาที่ไม่เข้ากันเลยสักนิดกับใบหน้าสวยๆ น่ารักๆนั้น
"โอกาตะคุง เป็นอาไรจ้ะ จะจ้องอย่างเด๋วเหรอเหรอ"
"นั้นสิแนะนำตัวกันสิ" เทรนเนอร์หนึ่งคนพูดพร้อมตบไหล่เบาๆ
"อืมมมจิบะ เรียวเฮ ม.ปลายปี 1 16 เด็กฮอกไกโดฮะ ริว..ริว" เรียวจังสกิดผมเบาๆ ผมยังไม่ค่อยได้สติใครจะคิดเพื่อนร่วมจะสวยขนาดนี้แต่เอ้ะเด็กผู้หญิงเหรออ เราจะเป้นวงเต้นไม่ใช่เหรอฮะ~~~~~~~
"อ๊ะอื้ออ อ๋อโอกาตะ ริวอิจิ 15 ม.ต้นปี 3 เด็กฮอกไกโดเหมือนกันคับ"
"ทาจิบานะ เคย์ตะ 15 มาจากฟุคุโอกะ ม.ต้นปี 3" ง่ะเอ้ะเคย์ตะมานชื่อผู้หญิงเหรอเฮ้อผู้ชายผู้ชายจริงๆอ่ะ แม่งสวยว่ะ
"เอานี่ ข้อมูลของทุกคนนะ ผลัดๆกันอ่านไปแล้วกัน ส่วนเรื่องวงของเราน่ะจะทำวงเต้นแหละน่ะ เด๋วก็จะต้องมาซ้อมร้องซ้อมเต้นกันอีกล่ะน่ะ ตอนนี้ทำความรู้จักแล้วกันนะ แล้วเดี่ยวพี่ๆสต๊าฟเข้าจะไปช่วยย้ายของเพราะทางบริษัทเค้าเอาบ้านมาให้อยู่รวมกันเวลาทำงานจะได้มาพร้อมกันกลับพร้อมกันนะ" แล้วสต๊าฟ เทรนเนอร์แล้วก็โปรดิเซอร์ก็ออกไป แมวไม่อยู่นู๋ก็ร่าสิคับ พวกเราเลยนั่งจับเข่าคุยกัน คุยเรื่องนู้นทีเรื่องนี่ที จนกระทั้งเรื่องนี้
"หาาาจริงอ่ะ ทาจิบานะคุงเกิด 16 ธันวาเหรอ"
"อื้ออทำไมอ่ะ"
"ก็อ้ายมู๋เนี่ยยมาเกิด 17 ธันวาเหอๆ ต่อกันเลยนะเนี่ยย" ผมมองหน้าเรียวนิ่งๆ ถึงจะมู๋แต่ก็มู๋น้อยน่ารักก็แล้วกัน ชิๆ
"555+ จริงเหรอแปลกดีนะ คงจะเป็น 'โชชะตา' นั้นแหละทำให้เรามาพบกัน" เจ้าหน้าสวยนั้นพูดออกมาพร้อมหัวเราะปากกว้างเป็นสี่เหลี่ยมเชี่ยวแหละ แล้วชีวิตของผมจะเป็นยังไงหน่าากันการได้พบเพื่อนคนใหม่คนนี้ ชีวิตหลังจากนี้คงวุ่นน่าดู...

@@@@สอง+สามอาทิตย์ต่อมา@@@@
หลังจากที่พวกผมสามคนได้ทำความรู้จัก อยู่บ้านเดียวกัน ทำอาไรเหมือนๆกัน แต่เค้าให้แยกกันเรียนแหะ แต่ก็ดีขืนให้อยู่โรงเรียนเดียวกันโรงเรียนท่าจะแตกแน่ๆเลยแหละนะ ช่วงนี้นะเหนื่อโค+ต+รเลยฮะ ก็ตอนเช้า-บ่ายไปเรียนแบบเด็กทั่วไปตกเย็นก็เข้าบริษัทไปซ้อมเต้น ยิ่งเจ้าเคย์นะฮะโดนทั้งร้องทั้งเต้น ผมว่าอีกไม่นานเนี่ยผมกะเรียวก็คงต้องโดนแต่กว่าจะถึงตอนนั้นขอเด็กน่าตาน่ารักอย่างผมอู้แป็ปดีกว่า เรียกอู้ไม่ได้หรอกมั่งเพราะแค่มายืนกดน้ำกินแก้เหนื่อเองที่หน่าาา เออผมยังพูดเรื่องงานไม่จบตอนนี้เราได้ชื่อวงแล้วนะ W-inds.คับสายลมนี่แหละเพราะพวกเราเหมือนถูกสายลมพัดมารวมกัน แล้วก็จะdebutในอีกไม่นานเนี่ยยแหละรอด้วยนะฮะ อีกเรื่องเพราะไอ้จาเดบิวเนี่ยแหละผมทั้งสามก็เลยต้องไป Street Liveวันเสาร์-อาทิตย์ เคย์ตะก็ร้องเพลงๆแรกที่พวกเราจะได้เดบิว แล้วเราก็จะเต้นเพลงของ Da Pump ด้วย
"อะฮึมริวคุงอู้เหรออ เห็นนายกินน้ำอยู่นานแล้วนะ" เหอาไรฟร่ะ ก็คนมันเหนื่อนิ่ทำมั้ยอ่ะ เจ้าหน้าสวยของวงเดินมาแล้วมาแควะผมประจำเลยอ่ะ ให้ตายสิขัดกะใบหน้าน่ารักสวยๆนั้นจริงๆ
"ก็แค่พักเหนื่อย ไม่ได้เลยเหรอไง"
"งั้นก็หลบให้ชั้นบางสิ" ไม่พูดเบาเอาเอวบางๆมาดันผมอีกสะงั้น แต่ชางสิผมอิ่มแล้ววว เลยเดินกลับไปซ้อมต่อ ตารางวันทั้งวันก็แบบเนี่ยยแหละฮะ เหนื่อน่าดูแต่ก็คุ้มที่ได้ทำอาไรแบบที่ชอบแบบนี้(โค+ต+รคุ้มไม่งั้นแกไม่ดูดชั้นไปแบบนี้หรอก) รู้มั้ยฮะว่าเหนื่อๆที่ผมบอกเนี่ยมานเหนื่อแค่ไหน พอพวกเราซ้อมกันกว่าจะกลับบ้านก็เกือบ 4 ทุ่มถึงบ้านกว่าจะได้เข้านอนก็ปาไปจะเทียงคืนแบบว่าพอถึงบ้านเนี่ยยนะจะรีบๆแย่งกันเข้าห้องน้ำเลยแหละ พอเสาร์-อาทิตย์เค้าก็มารับตั้งแต่เช้าไปสวนสาธารณะ เปิด Street Live บางวันก็ดีใจที่คนมาดูเยอะ แต่บางทีก็แค่ 8 คนแบบเนี่ยยชังเป้นอาไรที่น่าท้อแท้ใจอย่างแรงเลยฮะ จนผมนับสถิติไว้เลยแหะฮะ มากสุดก็ 800กว่าๆ(ไม่แน่ในนะว่า 8เหรอ3แหะๆ) ผมละดีใจมากๆเลย ไม่ใช่แค่ผมหรอกพวกเรา W-inds. ทุกคนเนี่ยแหละ ปี 2000 กำลังจะผ่านไปพร้อมกับสิ่งใหม่ๆที่ผมได้พบเจอ ผู้คนที่เพิ่มมากขึ้นเพื่อทำให้พวกผมสามารถก้าวเดินไปตามเส้นทางเส้นหนึ่งได้ ไม่ใช่นำทางแต่มองดูและปะคับปะคองให้ไม่ตกลงที่กลางเส้นทาง ไม่ใช่ทำให้แต่แค่ให้ทำตามบนแนวทางของตัวเอง....
2BC...

Da way (KeitaXRyuichi) Intro
by Jaruchan VioletaZ
Intro : "Destiny" คุณเชื่อในคำคำนี้หรือป่าว... ไม่รู้สินะแต่สิ่งที่จะบอกเล่าต่อจากนี้ มันอาจจะเป็นไปตาม 'พรหมลิขิต' ก็เป็นได้ การที่ใครคนหนึ่งจะได้พบกับคนอีกคนหนึ่งแล้วรักกัน มันจะเป็นไปเพราะพรหมลิขิตหรือป่าว ไม่ว่ามันจะคือเส้นไหมสีแดง หรือลูกศรจากสวงสวรรค์ ไม่ว่าอะไรก็ตาม แต่ณ. วันนี้ชั้นยังคงเชื่อมั่นว่าเค้าทั้งสองเกิดมาเพื่อ "กันแหละกัน" จุดเริ่มตนอาจห่างกันที่สุดปลายฟ้า แต่มาพบกันในที่สุดผูกพันธ์และก่อเกิดบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่ เปลี่ยนแปลงไปทั้งชีวิต...
~Tokyo Japan 1999~ จุดเริ่มต้นของความรู้สึก
"057 จิบะ เรียวเฮ" หญิงสาววัยทำงานแต่งตัวสบายๆ คร้องคอไว้ด้วยบัตรสต๊าฟ ในมือมีรายชื่อของเด็กนับ 800 กว่าชีวิตเปิดประตูออกมาจากห้องเบาๆ พลางขานชื่อเด็กคนต่อไป เจ้าหุ่มน้อยหัวเห็ดร่างบางๆ ใบหน้าขาวๆปากแดงๆ สีเดียวกับเสื้อตัวในที่ใส่ เดินยิ้มอย่างเป็นมิตรกับทุกคนที่ผ่าน เปิดประตูเข้าไปในห้อง มีคนสองสามคนนั่งรออยู่ พร้อมเก้าอี้อีกตัวตรงกลางห้องแล้วก็นั่งลงเบาๆตรงนั้น ผ่านไป 15 นาทีกว่าเจ้าหนุ่มหน้าเริดก็ออกมา พร้อมรอยยิ้มทีลดลงเล็กน้อย **RRRRRRRRRR**
"โหล อื้อออย่างแกเดาเลยว่ะริว เค้าบอกให้ไปสมัครเต้นดีกว่า เออเย็นนี้เจอกันที่เดิมนะ" แล้วก็เดินออกจาที่ตรงนั้นที่บรรยากาศ

อึมครึมขึ้นทุกครั้งที่จำนวนเด็กน้อยลง คิดเบาๆกับตัวเองดีที่รีบลงไว้ก่อน ไม่เสียเวลาที่ได้ต้นๆ ไม่งั้นไปลงอีกสนามไม่ทันแน่
"ต่อไป 058 ทาจิบานะ เคตะ"...

แสงไฟตามถนนย่านการค้าฮาราจุกุ ชายหนุ่ม-หญิงสาวเดินควงคุ่กันเป็นคู่ ชมราตรีงดงามกลางกรุง เจ้าหนุ่มน้อยเสื้อกันหนาวสีขาวตัดกับเสื้อตัวในสีแดง วิ่งตักๆเข้าร้านเบเกอรี่เล็กๆ มุ่งตรงสู่คู่นัดหมาย เจ้าเพื่อนรุ่นน้องตัวกลมที่รู้จักกันดีจากโรงเรียนสอนเต้น จนไปๆมาๆก็มาเป็นน้องชายคนโปรดไปโดยไม่รู้ตัว ติดกันแจเป็นปาท่องโก๋สองขนาด "แฮกๆ ไงเจ้ามู๋"
"ก็งั้นแหละพี่ชาย บอกแล้วว่าไปสมัครเต้นดีกว่าแบบพี่เนี่ยย"
"ก็นะแค่ลองๆ ยังไงก็ต้องลงเต้นอยู่แล้วแหละ"
"แล้วเค้าว่าไงบ้างอ่ะ"
"ก็บอก ชอบเต้นๆรำๆแบบนี้ไปสมัครเต้นดีกว่าน่ะสิ แถมเค้าบอกอาจรุ่งกว่านี้อีก"
"อืมมมเอางี้พรุ่งไปสมัครกันดีมั้ยย ชั้นเอาด้วยอีกคน"
"เอาสิเจ้ามู๋~" สองหนุ่มคุยกันอย่างสนุกสนาน เส้นทางแบบไหนที่ขีดเขียนมาให้พวกเค้าได้พบเจอ ผู้คนอีกกี่หน้ากี่ตาที่จะผูกพันธ์ พันธนาการแห่งพรหมลิขิต จากนี้ต่อไปชีวิตของคนสามคน ที่ไม่ว่าพรหมลิขิตหรือ ความบังเอิจแต่มันก็ชักพาให้ชีวิตเปลี่ยนไปตลอดกาล บางสิ่งที่จะเริ่มก่อตัวจากนี้.... จะเป็นเช่นไร
2BC...